SIBO a nietolerancje pokarmowe – dlaczego często występują razem?

SIBO a nietolerancje pokarmowe – dlaczego często występują razem?

SIBO (z ang. Small Intestinal Bacterial Overgrowth), czyli zespół przerostu bakteryjnego jelita cienkiego, to coraz częściej diagnozowane schorzenie. Charakteryzuje się nadmiarem bakterii w jelicie cienkim, które normalnie występują w dużo mniejszej ilości. Z kolei nietolerancje pokarmowe to reakcje organizmu na pewne składniki żywności, które trudno jest przetrawić. Te dwa problemy zdrowotne bardzo często idą w parze. Dlaczego tak się dzieje? Przyjrzyjmy się bliżej tej zależności.

Co to jest SIBO?

SIBO występuje, gdy dochodzi do nadmiernego rozrostu bakterii w jelicie cienkim. Normalnie większość mikroflory jelitowej koncentruje się w jelicie grubym, jednak w przypadku SIBO mikroorganizmy przemieszczają się do jelita cienkiego, gdzie zaczynają fermentować niestrawione resztki pokarmowe. Może to prowadzić do wielu objawów, takich jak:

  • wzdęcia,
  • biegunki lub zaparcia,
  • nadmierna produkcja gazów,
  • bóle brzucha,
  • uczucie pełności po posiłku.

Nietolerancje pokarmowe – co to takiego?

Nietolerancje pokarmowe wynikają z trudności organizmu w trawieniu niektórych składników żywności, takich jak laktoza, fruktoza, sorbitol. Objawy nietolerancji mogą być podobne do tych, jakie obserwuje się przy SIBO, w tym wzdęcia, ból brzucha czy zaburzenia jelitowe. Czasem trudno jest nawet odróżnić oba problemy bez odpowiednich badań diagnostycznych.

Dlaczego SIBO i nietolerancje pokarmowe często współwystępują?

  1. Zaburzona fermentacja pokarmowa 

W przypadku SIBO bakterie w jelicie cienkim fermentują niestrawione cukry i węglowodany, co prowadzi do powstawania gazów, wzdęć i innych objawów. Osoby z SIBO często mają problemy z trawieniem laktozy (cukru mlecznego) czy fruktozy (cukru owocowego). W konsekwencji dochodzi do wtórnych nietolerancji pokarmowych.

  1. Uszkodzenie śluzówki jelita 

Przerost bakteryjny w jelicie cienkim może prowadzić do uszkodzenia kosmków jelitowych, czyli struktur odpowiedzialnych za wchłanianie składników odżywczych. Uszkodzona śluzówka gorzej radzi sobie z rozkładem i wchłanianiem pokarmu, co sprzyja nietolerancjom pokarmowym.

  1. Przewlekły stan zapalny 

SIBO wywołuje stan zapalny w jelitach, co może dodatkowo wpływać na rozwój nietolerancji pokarmowych. Zapalenie upośledza funkcje enzymów trawiennych, takich jak laktaza (enzym odpowiedzialny za trawienie laktozy), co prowadzi do objawów nietolerancji.

  1. Zaburzona mikroflora jelitowa 

Mikrobiom odgrywa kluczową rolę w trawieniu i metabolizmie pokarmu. W przypadku SIBO dochodzi do jego dysbiozy, czyli zaburzenia równowagi mikroflory jelitowej, co może sprzyjać nadwrażliwości na określone produkty.

Jak diagnozować i leczyć SIBO?

Diagnozowanie SIBO zazwyczaj odbywa się za pomocą testów oddechowych (test wodorowo-metanowy), które pozwalają wykryć nadmiar bakterii w jelicie cienkim. W przypadku nietolerancji pokarmowych pomocne mogą być również testy oddechowe – wodorowe. Jednak sprawdzanie nietolerancji pokarmowych w trakcie aktywnego SIBO nie ma większego sensu – w pierwszej kolejności należy przeprowadzić skuteczne leczenie SIBO, a dopiero potem oceniać nietolerancje na podstawie obserwacji objawów.

Leczenie zazwyczaj obejmuje:

  • antybiotykoterapię lub stosowanie preparatów roślinnych w celu redukcji przerostu bakteryjnego w SIBO,
  • diety eliminacyjne, takie jak dieta FODMAP, która ogranicza spożycie fermentujących węglowodanów,
  • probiotyki i prebiotyki, które wspierają odbudowę zdrowej mikroflory jelitowej,
  • eliminację przyczyny problemu, takiej jak zaburzenia motoryki jelit czy inne czynniki sprzyjające przerostowi bakteryjnemu, zamiast jedynie stosowania enzymów trawiennych.

SIBO i nietolerancje pokarmowe to problemy, które często się przenikają. SIBO może być przyczyną wtórnych nietolerancji pokarmowych, podczas gdy nietolerancje mogą nasilać objawy SIBO. Jeśli zmagasz się z objawami wskazującymi na SIBO lub nietolerancje pokarmowe, warto skonsultować się z lekarzem lub dietetykiem, by opracować indywidualny plan terapii.